अभंग क्रमांक: २८

सकळ चिंतामणी शरीर । जरी जाय अहंकार समूळ आशा ।निंदा हिंसा नाही कपट देहबुद्धी । निर्मल स्फटिक
जैसा ।।
मोक्षाचे तीर्थ नलगे वाराणसी । येती तयापाशी अवघी जने ।तीर्थासी तीर्थ झाला तोचि एक । मोक्ष तेणे
दर्शने ।।
मन शुद्ध तया काय करिसी माळा । मंडित सकळा भूषणांसी ।हरीच्या गुणे गर्जताती सदा । आनंद तया
मानसी ।।
तन मन धन दिले पुरुषोत्तमा । आशा नाही कवणाची ।तुका म्हणे तो परिसाहूनि आगळा । काय महिमा वर्णू त्याची।।