अभंग क्रमांक: २५८

दीप घेउनिया धुंडिती अंधार । भेटे हा
विचार अघटीत ।।
विष्णुदास आम्ही न भ्यो कळीकाळा । भुलो मृगजळा न
घडे ते ।।
उधळीता माती रविकळा मळे । हे कैसे न
कळे भाग्यहीना ।।
तुका म्हणे तृण झाके हुताशन । हे तव
वचन वाउगेचि ।।