अभंग क्रमांक: २५७

आमचा विनोद ते जगा मरण । करिती भावहीन
देखोवेखी ।।
न कळे सतत हिताचा विचार । तो हे दारोदार
खाती फेरे ।।
वंदिले वंदावे निंदिले निदावे । एक गेले जावे
त्याची वाटा ।।
तुका म्हणे कोणी नाइके सांगता । होती यमदूता
वरपडे ।।