अभंग क्रमांक: १६२

आंधळ्यासी जग अवघेची आंधळे । आपणासी डोळे
दृष्टी नाही ।।
रोग्या विषतुल्य लागे हे मिष्टान्न । तोंडासी कारण
चवी नाही ।।
तुका म्हणे शुद्ध नाही जो आपण । तया त्रिभुवन
अवघे खोटे ।।