अभंग क्रमांक: १०२

शुकसनकादिकी उभारिला बाहो । परिक्षितीला हो
दिसां सातां ।।
उठाउठी करी स्मरणाचा धांवा । धरवत देवा
नाही धीर ।।
त्वरा जाली गरुड टाकियेला मागे । द्रौपदीच्या लागे
नारायणे ।।
तुका म्हणे करी बहुच तांतडी । प्रेमाची आवडी
लोभा फार ।।