अभंग क्रमांक: ३१२

सकळिकांच्या पाया माझी विनवणी । मस्तक चरणी
ठेवीतसे ।।
अहो श्रोते वक्ते सकळही जन । बरे पारखून
बांधा गांठी ।।
फोडिले भांडार धन्याचा हा माल । मी तंव
हमाल भारवाही ।।
तुका म्हणे चाली झाली चहुदेशी । उतरला कसी
खरा माल ।।