दांभिक भक्तांवर ताशेरे ओढताना

अभंग क्रमांक: २१७

भले म्हणविता संतांचे सेवक । आइत्याची भीक
सुखरूप ।।
ठसविता बहू लागती सायास । चुकल्या घडे नाश
अल्प वर्म ।।
पाकसिद्धी लागे संचित आइतें । घडता सोई ते
तेव्हा गोड ।।
तुका म्हणे बऱ्या सांगताची गोष्टी । रणभूमी दृष्टी न
पडे तो ।।