अभंग क्रमांक: २१०

न व्हावे ते झाले देखियेले पाय । आता फिरू काय
मागे देवा ।।
बहु दिस होतो करीत हे आस । ते आले सायास
फळ आजि ।।
कोठवरी जिणे संसाराच्या आशा । उगवो हा
फासा एथुनिया ।।
बुडाली तयांचा मूळ ना मारग । लागला तो
लाग सोडूनिया ।।
पुढे उल्लंघिता दुखाचे डोंगर । नाही अंतपार
गर्भवासा ।।
तुका म्हणे कास धरीन पितांबरी । तू भवसागरी
तारू देवा ।।