अभंग क्रमांक: १४९

मांडे पुऱ्या मुखे सांगू जाणे मात । तोंडी लाळ हात
चोळी रिते ।।
ऐसियाच्या गोष्टी फिक्या मिठेवीन । रुची नेदी अन्न
चवी नाही ।।
बोलो जाणो अंगी नाही शूरपण । काय ते वचन
जाळावे ते ।।
तुका म्हणे बहु तोडे जे वाचाळ । तंग तेचि
मूळ लटीक्याचे ।।